Pagina's

dinsdag 26 november 2013

Schrijfsels

Niet zo veel gelezen afgelopen drie maanden, maar heb er wel een boel over te zeggen.


Waiting for the barbarians van Coetzee was erg meeslepend, de moraalridder was soms wat te aanwezig, maar daar ben ik ook niet vies van. Bezwaren tegen het humanisme is een bundel van vier artikels van humanisten met kritieken en overdenkingen over het humanisme. Het is een reactie op Bezwaren tegen het christendom, hetzelfde idee maar dan met -pling- het christendom. Interessante stukken om te lezen met terechte verwijten en vraagtekens, weer wat geleerd.

Valley of the Dolls van Jacqueline Susann was een enorm succes in '66 - een chicklit in al z'n glorie. Ik vermaakte me, maar dan ironisch en alleen als ik me ook verplaatste in de jaren '60, want voor die tijd was hij echt schokkend en onthullend.
Ik lees nooit reviews voordat ik aan een boek begin, ik wil onbevooroordeeld aan boeken beginnen. Had ik dat nou maar wel gedaan met Life of Pi, want damn, wat een verschrikkelijke schrijver is dat zeg. Ik heb nog geen klassieke overlevingsverhalen gelezen en vond het gedeelte van overleven op zee wel aardig, tot op zekere hoogte. Maar het eerste deel was tenenkrommend, met dat gebazel over religie - religie is, van alle mogelijke onderwerpen wáár je het ook maar over kan hebben, ooit, een onderwerp dat me maar niet kan interesseren. Maar het einde, oh de gedrochten die mensen maken! Wat een verschrikking! Zijn volledige geloofwaardigheid weg, niet alleen als schrijver maar ook als uberhaupt interessant mens.

Maar ik heb ook een nieuwe voor in het lijstje favoriete schrijvers: Houellebecq! Ik heb eerst Mogelijkheid van een eiland en erna Elementaire deeltjes gelezen - die volgorde moet dus echt andersom en wél chronologisch. Want in Elementaire deeltjes komen al goede ideeën voor en is zeker een goed boek, in Eiland verwoord hij het krachtiger, vollediger en sprak mij ook meer aan - zodoende viel Deeltjes een beetje in het niet, maar alsnog zeer het lezen waard, zeker als inleider van Eiland. Van te voren wist ik niet dat Houellebecq misantroop is, dus ik las hem met een vermoeden van ironie en positivisme, maar des te groter was de opluchting dat hij het inderdaad zo meent en zo hopeloos inziet als hij schrijft. Fijn, om een keer niet dat standaard gouden randje tegen te komen. Hoewel, hij ziet één enkele hoop voor de mensheid en dat is de liefde - maar hij vraagt zich sterk af of het daar ook al niet te laat voor is.

En ben nu De ontdekking van de hemel mijn tweede leesbeurt aan het geven. Ben op bladzijde 100 en nu alweer verslaafd, ben heel benieuwd of hij beter of slechter gaat worden dan mijn eerste beurt!


Follow on Bloglovin

Geen opmerkingen:

Een reactie posten